همانطور که می دانیم در زندگی همه ی انسانها نیاز به یک زندگی همگانی و اجتماعی دارند . یعنی انسان به تنهایی نمی تواند زندگی فردی خودرا هدایت و رهبری کند، اگر او خود مختار باشد و فقط به خود بیاندیشد ادامه زندگی برایش ممکن نیست و هیچگونه پیشرفتی نخواهد کرد اما این زندگی در کنار اجتماع رنگ و معنای خاصّی را به خود می گیرد،که در نتیجه ی آن موفقیّت و تلاش روز افزون را به دنبال خواهد داشت ،با این تفاوت که انسان اجتماعی ، انسانی خواهد شد که فردی مفید هم برای خود و هم برای اجتماع خود خواهد بود،که همان نتیجه ی تلاش و موفقیّت او میباشد.

انسانی که در زندگی تدبیر و آینده نگری داشته باشد فردی مفید وپرثمردرزندگی خود و همنوعان خود می شود .

باید بدانیم که انسانی که تدبیر و درایت و دور اندیشی را سر لوحه ی کار خود قرار دهد علاوه بر آنکه می تواند روز به روز نتایج موفقیّت خود را مشاهده کند به جایی میرسد که جامعه و افراد  درون  آن نیاز مبرمی به او پیدا می کنند، و افراد جامعه اگر او  و اثرش را در بین خود لمس نکنند احساس تنهایی و کمبود را  کاملاً حس خواهند کرد .

همانطور که اکنون می بینیم دانشمندان ، مخترعین ،شعرا، نویسندگان وپژوهشگران که با تدبیر ودوراندیشی خود توانسته اند ما رانیازمند خودشان بکنند . چنانکه که اگر در در جامعه واقعاً این چنین شخصیّت هایی نباشند ما احساس کمبود را خواهیم دید.